ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΥΡΕΑ

ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ ΕΝΑΣ ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Έφυγε από κοντά μας, στις 14/1/10, ένας σπουδαίος άνθρωπος, ο Παναγιώτης Τυρέας. Η κοινωνία της Γλυφάδας, με τη μεγάλη αυτή απώλεια, είναι κατά πολύ φτωχότερη, γιατί έχασε μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα, ένα ανυποχώρητο μαχητή που πάσχιζε να ζουν οι άνθρωποι καλύτερα, για να γίνει η πόλη μας καλύτερη. Ένα μαχητή που ήξερε να δίνει μάχες με μέθοδο, υπομονή και πείσμα και να τις κερδίζει. Ένα μαχητή που δυστυχώς δεν μπόρεσε να κερδίσει την πιο κρίσιμη μάχη με τη σκληρή ασθένειά του.

Δεκαετίες ολόκληρες στα κοινά της Γλυφάδας, με ανεκτίμητη προσφορά. Μέσα από τα Δ.Σ. των Συλλόγων Γονέων αρχικά, το Δ.Σ. του ΑΝΟΓ στη συνέχεια, ιδρυτικό μέλος και ταμίας της ΕΣΚΑΝΑ παράλληλα και υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος στις εκλογές του 1990. Εκεί όμως που αφιερώθηκε ολοκληρωτικά ήταν το δημιούργημά του και η μεγάλη αγάπη του, η Ακαδημία Μπάσκετ «ΑΡΗΣ ΓΛΥΦΑΔΑΣ», όπου ήταν πρόεδρος μέχρι το τέλος της ζωής του. Άνθρωπος του αθλητισμού, κατά κύριο λόγο, αθλητής και ο ίδιος, έδωσε τον καλύτερο εαυτό του και το έργο του στον τομέα αυτό έχει αναγνωρισθεί από τους πάντες.

Δεν θα σταθούμε διεξοδικά επομένως στα όσα έκανε για τον αθλητισμό, άλλωστε έχουν μιλήσει οι πλέον αρμόδιοι για αυτό, παρά μόνο θα εξάρουμε την επιμονή του για τις αθλητικές υποδομές στην πόλη και ιδιαίτερα για το κλειστό γήπεδο που δυστυχώς δεν πρόλαβε να το δει να ολοκληρώνεται και δικαίως θα φέρει το όνομά του. Θεωρούμε όμως απαραίτητο να αναδείξουμε το κοινωνικό του έργο και προπαντός την ξεχωριστή αγάπη του και την διαπαιδαγωγική του συνεισφορά στη νεολαία μας. Τα δακρυσμένα μάτια των αθλητών του ΑΡΗ, που τον συνόδεψαν στην τελευταία του κατοικία, είναι απτό παράδειγμα μιας μοναδικής σχέσης μαζί της. Αυτό ήταν και το σημείο που τόνισε περισσότερο και η Πρόεδρός μας κ. Α. Λυγνού στον αποχαιρετισμό της, κατά την εξώδιο ακολουθία, όπου μεταξύ άλλων είπε:

«… Πάσχιζες να γεμίσεις τα παιδιά με χαμόγελα, αισιοδοξία, πλούσια συναισθήματα, ήθος, δημιουργικότητα και αξιοπρέπεια. Ήσουν ζωντανό παράδειγμα ανιδιοτέλειας, αγάπης, αφοσίωσης στο καθήκον και απλόχερης προσφοράς. Έτσι δίδασκες με την ίδια σου τη στάση και έδινες τον αγώνα τον καλό, τον αγώνα του μέλλοντος, με σεμνότητα και πάντα πιστός στις αξίες σου. Ακόμα και το παράπονό σου, όταν έβρισκες εμπόδια ή όταν σε πίκραιναν, είχες τον τρόπο σου να το μετατρέπεις σε κουράγιο και δύναμη για σένα και τους γύρο σου. Κι όταν ορισμένοι πάσχιζαν να σε «κοντύνουν» εσύ ψήλωνες ακόμα περισσότερο.

Έτσι «ψηλός», περήφανος, λεβέντης, ανυποχώρητος έφυγες και έτσι θα σε θυμόμαστε.

Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια σου που έχει άπειρους λόγους να είναι περήφανη για σένα και κανένα για να αισθάνεται άσχημα.

Αιωνία σου η μνήμη.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει.»